Հատկապես երկրորդ Մայդանից հետո Հայաստանում ակտիվ դրամաշնորհային գործունեություն ծավալող հասարակական կազմակերպություններն ու արեւմտամետ քաղաքական գործիչները յուրաքանչյուր առիթով որպես ժողովրդավարական զարթոնքի օրինակ բերում են Ուկրաինան, թե տեսեք` ինչ երկիր են կառուցում եւ ինչպիսի անշեղ քայլերով են գնում դեպի եվրոպական արժեքներն ու բացարձակ ժողովրդավարությունը:
Ինչ խոսք` Սերժ Սարգսյանի կողմից մեկ գիշերում կայացված եւ 2013թ. սեպտեմբերի 3-ին ներկայացված որոշումը զգալիորեն հետ գցեց մեր երկրի զարգացումը, եւ այսօր դա բոլորից լավ գիտակցում են հենց իրենք` իշխանությունները, որոնք վերստին ձեռնամուխ են եղել Եվրամիության հետ հարաբերությունների խորացմանը: Սակայն մյուս կողմից էլ վերը նշված շրջանակների կանխատեսումները, թե ԵՏՄ-ին անդամակցելուց կարճ ժամանակ անց Հայաստանը լինելու է Ղազախստանի կամ Բելառուսի հետ նույն հարթությունում, ազատությունների եւ ժողովրդավարության մակարդակի տեսանկյունից չիրականացան: Սա էլ, թերեւս, լավ գիտակցում են արեւմտամետ գործիչները, որոնց կողմից ուկրաինական ժողովրդավարությանն ուղղված ձոներգերը հետզհետե ավելի ցածր են հնչում:
Իսկ, ահա, նախօրեին Ուկրաինայի կառավարության ընդունած հրամանագիրը, առհասարակ, որեւէ աղերս չունի եվրոպական ժողովրդավարության հետ եւ ավելի շատ հիշեցնում է դարձ դեպի հին` ռուսահպատակության տարիների ավանդույթներին: Այսպես` նախօրեին հրապարակված հրամանագրով այսուհետ Ուկրաինայի պետական պաշտոնյաներին արգելվում է հրապարակայնորեն քննադատել իրենց գործընկերների, ինչպես նաեւ պետական կառույցների աշխատանքը: Կարգազանց պաշտոնյաներին սպառնում են կարգապահական տույժեր: Ուկրաինայի կառավարության փաստարկմամբ` այս որոշման նպատակը պետական մարմինների նկատմամբ հասարակության վստահության վերականգնումն է:
Այսպիսով` ինչ է ստացվում. բոլորիս որպես օրինակ ի ցույց դրվող երկրում պետական ապարատի նկատմամբ վստահությունն այնքան ցածր է, որ այն փորձ է արվում վերականգնել՝… մարդկանց բերանը փակելով: Ներողություն, իսկ ուր մնաց խոսքի ազատությունը, չէ որ պաշտոնյաներն ու պետական ծառայողները եւս մարդիկ են: էլ չասած, որ այս հրամանագրից հետո, ըստ էության, հրապարակային տիրույթում չի կարող գործարկվել ցանկացած պետական համակարգի արդյունավետ գործունեության պարտադիր պայման հանդիսացող հակակշիռների մեխանիզմը: Բոլորը պետք է բոլորից գոհ լինեն, համենայն դեպս, հանրության առջեւ այդպես ցույց տան: Հետաքրքիր է, իսկ արդյո՞ք Ուկրաինայի վարչապետ Յացենյուկը կամ նախագահ Պորոշենկոն եւս իրավունք չունեն քննադատել իրենց ենթականերին:
Իսկ եթե ավելի լուրջ՝ նաեւ նման որոշումներն աչքի առաջ ունենալով է, որ մտածում ես` Էս երկիրը լավ էլ երկիր է:
.gif)
