«Եթե իսկապես ցանկանում ենք վաղը ունենալ ավելի առողջ և խաղաղ հասարակություն, ապա այսօր պետք է ներդրում կատարենք». Արմինե Հովհաննիսյան

ArmLur.am-ի զրուցակիցը «Օրրան» բարեգործական կազմակերպության հիմնադիր-տնօրեն Արմինե Հովհաննիսյանն է: Հունիսի 1-ի՝ երեխաների պաշտպանության օրվան ընդառաջ մի քանի հարցեր ենք ուղղել Արմինե Հովհաննիսյանին:

-Տիկին Հովհաննիսյան, այսօրվա երեխաների վերաբերյալ ձեզ ամենից շատ ի՞նչն է մտահոգում։

-Ես ավելի շատ մտահոգված եմ մեծահասակներով, նրանց արժեքներով և վարքագծով, քան երեխաներով։ Մեծահասակները պետք է լինեն օրինակ և դերային մոդել իրենց երեխաների համար, սակայն այսօր, ցավոք, հանրային դաշտում ականատես ենք լինում հանրային դեմքերի կողմից դրսևորվող վարքագծի, որը լիովին անբարոյական, կոպիտ և անընդունելի է։ Եվ անկասկած, դա իր ազդեցությունն է թողնում երեխաների վարքագծի վրա։ Մենք պետք է տեսնենք ուղիղ կապը հանրային կյանքում տեղի ունեցողի, հասարակական խոսույթի և դպրոցներում բուլինգի, կռիվների և նույնիսկ մահվան դեպքերի աճի միջև։

Ի՞նչ պետք է արվի։

Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է սկսի պատասխանատվություն կրել ոչ միայն այսօրվա աշխարհի, այլ նաև այն աշխարհի համար, որը թողնում ենք վաղվա սերնդին։ Մենք պետք է մեր երեխաներին սովորեցնենք բարոյական արժեքներ, հանդուրժողականություն, կարեկցանք, հարգանք, ազնվություն և պատասխանատվություն։ Սակայն միայն խոսքերով դաստիարակելը բավարար չէ։ Երեխաները շատ ավելի շատ բան են սովորում այն ամենից, ինչ տեսնում են, քան այն ամենից, ինչ իրենց ասում են։

Ծնողները, ուսուցիչները, պետական պաշտոնյաները, մեդիայի ներկայացուցիչները և համայնքային առաջնորդները պետք է գիտակցեն, թե որքան մեծ ազդեցություն ունեն երիտասարդ մտքերի վրա։ Երբ երեխաները մշտապես ականատես են լինում զայրույթի, վիրավորանքների, անհանդուրժողականության, անազնվության և ագրեսիայի հանրային կյանքում, նրանք սկսում են նման վարքագիծը ընդունել որպես նորմալ։ Իսկ երբ տեսնում են բարություն, արժանապատվություն, կարեկցանք և հարգանք, ավելի հավանական է, որ այդ արժեքները տեղափոխեն իրենց սեփական կյանք։

Մենք չենք կարող ակնկալել, որ երեխաները մեծանան որպես հարգալից և հոգատար մեծահասակներ, եթե հասարակությունն ինքն էլ չի ծառայում որպես այդ արժեքների օրինակ։ Պատասխանատվությունը բոլորիսն է՝ մեր տներում, դպրոցներում, աշխատավայրերում և հանրային խոսույթում։ Մենք պետք է ստեղծենք այնպիսի միջավայր, որտեղ երեխաները կզգան իրենց անվտանգ, գնահատված, լսված և ուղղորդված։

Եթե իսկապես ցանկանում ենք վաղը ունենալ ավելի առողջ և խաղաղ հասարակություն, ապա այսօր պետք է ներդրում կատարենք ոչ միայն երեխաների կրթության մեջ, այլ նաև այն բարոյական օրինակի, որը մենք ամեն օր դնում ենք նրանց առջև։

Այսօրվա երեխան պետք է մեծանա խաղաղ աշխարհում՝ լինելով առողջ, շրջապատված սիրով ու հոգատարությամբ։ Նա պետք է դաստիարակվի մարդկային արժեքներով և կրթվի, որպեսզի մրցունակ լինի այս ժամանակակից թվային աշխարհում։

Մեր կրթական համակարգը հետ է մնում ժամանակի պահանջներից, որովհետև մենք արագ չենք արձագանքում թվային աշխարհի կարիքներին։ Մասամբ դա պայմանավորված է ռեսուրսների պակասով, բայց մասամբ նաև նրանով, որ մենք չափազանց հարմարվել ու հարմարավետ ենք զգում ներկայիս համակարգում։

-Ի՞նչ կասեիք այս օրը փոքրիկ երեխային։

Ապրիր քո կյանքը ստեղծելու, ոչ թե քանդելու համար։ Ապրիր այնպես, որ ավելացնես աշխարհի հարստությունը, ոչ թե սպառես բնական պաշարները։ Սիրիր և հարգիր մարդկանց, որովհետև նրանք Աստծո անգնահատելի պարգևն են մեզ։

Զրուցեց Նանիկ Աղասյանը