Հունվարի 20-ին նշվում է հայ մեծանուն բանաստեղծուհի, հասարակական գործիչ Սիլվա Կապուտիկյանի ծննդյան օրը։ Նա հայ նորագույն գրականության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի ստեղծագործությունը և հասարակական գործունեությունը մեծ ազդեցություն են թողել թե՛ խորհրդային, թե՛ անկախության շրջանի հայ մշակույթի և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։
Սիլվա Կապուտիկյանը ծնվել է 1919 թվականին Երևանում։ Նրա հայրը՝ Բարունակ Կապուտիկյանը, Վանի մտավորականներից էր և զոհվել է 1918 թվականին, ինչն իր խոր հետքն է թողել ապագա բանաստեղծուհու աշխարհընկալման ու ստեղծագործության վրա։ Կապուտիկյանը ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը, այնուհետև ուսումը շարունակել Մոսկվայում՝ Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում։
Նրա գրական ուղին սկսվել է վաղ տարիներից։ Սիլվա Կապուտիկյանի պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, հուզական խորությամբ և ազգային ինքնության ուժեղ շեշտադրումներով։ Նրա բանաստեղծությունները նվիրված են հայրենիքին, մայրենի լեզվին, մայրությանը, սիրուն և հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրին։ «Լսիր, որդիս», «Հայաստան», «Քո անունը» և բազմաթիվ այլ գործեր դարձել են սիրված ու հաճախ մեջբերվող ստեղծագործություններ՝ սերունդների համար։
Բացի գրական գործունեությունից, Սիլվա Կապուտիկյանը ակտիվ հասարակական դեր է ունեցել։ Նա բարձրաձայնել է ազգային հարցեր, հատկապես Սփյուռք–Հայաստան կապի, Արցախի և ցեղասպանության ճանաչման խնդիրները։ Անկախության տարիներին նրա խոսքը հաճախ հնչել է որպես մտավորականի խիղճ և ժամանակի արձագանք։
Սիլվա Կապուտիկյանը վախճանվել է 2006 թվականին, սակայն նրա գրական ժառանգությունն ու գաղափարները շարունակում են ապրել։ Նրա ծննդյան օրը առիթ է ևս մեկ անգամ արժևորելու մի ստեղծագործողի, ով իր խոսքով և գործով ամրապնդեց հայ գրականությունը և ազգային ինքնագիտակցությունը։
.gif)
